Keuzes maken, ook bij het imkeren is dat waar het om gaat. En ook hier hoort stress bij: wat, wanneer en hoe?
Voor alles wat er gebeurt is er een uur
Een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen, het Goede Boek zegt het al. Voor de imker is het niet anders. In deze tijd van het jaar is het een combinatie van. Als de bijen op twee bakken staan moet je proberen ze terug te brengen op een bak. En ook het verschonen van de boden waar de kast op staat is belangrijk. En deze acties moet je op bepaalde momenten doen. Ik vind het lastig om te beslissen wat en wanneer ik moet doen. Daarom volg ik onder andere de Bijenblog van Ben Som de Cerff en zijn video’s op YouTube. In zijn blog dat ik las dat de februari een goede tijd is om de bodems te verschonen, en om de volken die op twee kasten zitten terug te brengen naar een.
Bodem verschonen
Van de vijf volkjes die ik nu onder mijn hoede heb was het bij een paar volkjes geen overbodige luxe! In vier de vier kasten op de Windhoek zaten nog vliegopeningverkleiners (die plaats je in het najaar om te voorkomen dat muizen hier een schuilplaats voor de winter vinden), dus de luchtcirculatie was niet optimaal. Die moesten verwijderd worden. Die bodems zagen er heel verschillend uit. Van een schone bodem, tot een bodem met beschimmelde bijen tot een exemplaar die helemaal vol zat met vocht en groene aanslag. Wat dat allemaal betekent weet ik nog niet, daar heb ik de ervaring nog niet voor, dus dat wordt nog een hoop research doen. Het volk dat op de Warrinkhof staat had een nagenoeg schone bodem.
Volk van twee op een kast zetten
Een bijenvolk huist in de zogenaamde broedkast. Daar legt de koningin haar eitjes, brengen de werkbijen de larven groot tot ze zelf werkbijen zijn. Met andere woorden, het is de woonkamer van de bijen. In het voorjaar is het volk nog niet zo groot en hebben ze genoeg aan een broedkamer, maar naarmate het seizoen vordert neemt het volk in omvang toe en hebben ze meer ruimte nodig. Dan zet de imker er een broedkamer onder zodat ze kunnen uitbreiden. In het najaar krimpt het volk weer en hebben ze de onderste kast niet meer nodig. In februari neem je die dan ook weer weg. In mijn volkjes was dat goed te doen, op een na. Zo, wat een agressieve bijen! Dat waren ze vorig jaar al, uit dit volk stammen de bijen die mij de eerste steken hebben toegediend. Ook afgelopen winter bij de varroabehandeling maakten ze heel duidelijk dat ze niet van mijn bemoeienissen zijn gediend. Ik verheugde me dan ook niet om met deze kast aan de slag te gaan. Al bij het verwijderen van het dak zag met hoeveel ze waren. Bij inspectie van de onderkast bleek ook dat deze flink bevolkt was. Ik had geen beroker klaar gezet en ook geen bijzondere broek aan, dus ik was weerloos voor the attack of the killer bees. Ik durfde ook niet door te zetten, dus de bijen in twee kasten gelaten. Dit was op vrijdag 7 maart. Op maandag 10 maart, tegen een uur of zes, nog een poging gedaan. In passende kleding gehuld en de beroker op volle sterkte. Eerst mezelf in een rookwolk gehuld en toen het volk. Ze waren wel wat rustiger, maar wat ik zag in de kast stemde mij niet blij. Heeel veeel bijen. Ik kon met niet voorstellen dat ik al die bijen in een kast kon proppen. De bovenste kast is ook heel zwaar, dus het tillen vond ik ook wel spannend. Stel je voor ik laat de kast vallen? De wrath of the bees zou mijn deel zijn. Ik wilde niet ontdekken hoe groot die zou zijn! Ik weet niet goed wat ik hiermee moet, dus ik heb hulp ingeschakkeld. Een medelid van de vereniging in Amstelveen komt het volk bekijken en dan gaan we kijken wat we hiermee gaan doen…
